Maria Franciszka Kozłowska
Założycielka mariawityzmu.
Wskazywała, że Bóg pragnie czystości serc i bliskości człowieka, a adoracja Najświętszego Sakramentu i życie w duchu pokory mają prowadzić do doświadczenia Jego miłości.
Duchowość Monastyru Świętego Krzysztofa
Fundamentem Miłosierdzie Boga
Duchowość Monastyru Świętego Krzysztofa wyrasta z doświadczenia Miłosierdzia Bożego, które przenika całe Pismo Święte. Już na kartach Starego Testamentu Bóg objawia się jako Ten, który „jest miłosierny i litościwy, nieskory do gniewu i bardzo łaskawy” (Ps 103,8). Prorocy przypominają, że to nie gniew, ale wierność i miłość stanowią o Jego istocie (Oz 11,8-9).
W Nowym Testamencie kulminacją tego objawienia jest Jezus Chrystus – Miłosierdzie wcielone, który „nie przyszedł, aby świat potępić, ale by świat został przez Niego zbawiony” (J 3,17).
Miłosierdzie ponad sąd
W Monastyrze wierzymy w Boga, który wybiera miłosierdzie ponad sąd. Tak, jak pisze List św. Jakuba:
„Miłosierdzie odnosi triumf nad sądem”
(Jk 2,13)Ta prawda kształtuje naszą modlitwę, nasze wzajemne relacje i naszą misję.
Miłosierdzie objawiane w historii Kościoła
XX wiek był czasem szczególnego przypomnienia światu o Bożym Miłosierdziu.
Wierzymy, że Duch Święty przemawiał przez różnych świadków – nie tylko w jednej tradycji czy denominacji.
Siostra Faustyna Kowalska
Apostołka Miłosierdzia Bożego w Kościele rzymskokatolickim.
zapisała słowa Jezusa, który prosił, aby ufać Jego Miłosierdziu i głosić je światu:
„Nie znajdzie ludzkość uspokojenia, dopóki nie zwróci się z ufnością do Mojego miłosierdzia”
(Dzienniczek 300).
Widzimy w tym wspólne przesłanie:
Bóg nieustannie pochyla się nad grzesznikiem, szuka człowieka poranionego i wzywa go do bliskości ze sobą. To przesłanie przekracza granice wyznań i jest światłem dla wszystkich, którzy pragną pokoju serca.
Monastyr jako przestrzeń jedności i uzdrawiania
Jako wspólnota ekumeniczna pragniemy, by Monastyr był miejscem, w którym różnorodność tradycji nie dzieli, ale ubogaca. Każdy wnosi swoje bogactwo - i każdy może wziąć coś dla siebie.
Modlimy się w duchu różnych tradycji
czasem jest to liturgia prawosławna, innym razem modlitwy rzymskokatolickie, protestanckie czy mariawickie.
Słuchamy siebie nawzajem
nie udajemy, że różnic nie ma, ale uczymy się miłości ponad nimi.
Budujemy wspólnotę serc
tak, by każdy mógł doświadczyć miłosiernej obecności Boga i drugiego człowieka.
Miłość jako droga
Miłosierdzie Boże nie jest tylko „pocieszeniem” - jest wezwaniem do przemiany. Ewangelia mówi jasno:
„Będziesz miłował Pana, Boga swego…, a bliźniego swego jak siebie samego”
(Mk 12,30-31)
W naszej duchowości szczególnie akcentujemy trzy wymiary miłości:
1. Miłość do Boga
poprzez modlitwę, adorację, lekturę Słowa Bożego i sakramenty (tam, gdzie są dostępne).
2. Miłość wzajemną
troska o braci i siostry, gotowość do przebaczenia, życie prostotą i otwartością
3. Miłość do świata
widzimy w nim nie wroga, ale pole misyjne.
Chcemy nieść światu nadzieję, pokój i świadectwo miłosierdzia. Duchowość braci i sióstr Każda osoba, która jest w Monastyrze, jest wezwana do rozwoju własnego życia duchowego zgodnie ze swoim sumieniem oraz normami Kościoła, do którego należy. Chcemy, by każdy i każda z nas tworzył wspólnotę chrześcijan na tyle, na ile to w danej sytuacji jest możliwe.